styl rozwijający się w Hiszpanii VIII-XI w., którego twórcami byli rzemieślnicy i artyści chrześcijańscy pozostający pod wpływami muzułmańskimi, łączący elementy obu kultur (łuki i arkady podkowiaste, kopuły z żebrami, drewniane stropy - np. w kośc. S. Miguel de Escalada w León, S. Maria w Lebeńa, S. Michel w Cruixa); m.s. przejawiał się też w miniatorstwie: w religijne księgi katolickie wplatając islamskie motywy i ornamenty (np. Biblia św. Izydora z León, pocz. X w.).