Białe kwiaty

(1857)

cykl eseistycznej prozy C. Norwida, jakby fragm. dziennika. Dopełnienie Czarnych kwiatów. Na tle wybranych zdarzeń sformułował Norwid teorię "białości" i "ciszy" (zwł. w dramacie), zakładającą celowe użycie wyrazów pozornie pozbawionych ekspresji - w opozycji do krzykliwości i patosu dotychczasowych tragedii. "Mniejszej cokolwiek nieobecności stylu" towarzyszy "nieobecność" w zakresie wydarzeń, np. opis pustej loży teatralnej po zabójstwie min. Rossiego.

Reklama

Podobne hasła:

Encyklopedia Internautica

Reklama

Reklama

Reklama