AMERYKI POŁUDNIOWEJ MUZYKA

(muz. 2)

profesjonalna m. A. Płd. rozwinęła się najwcześniej w Brazylii i Argentynie, potem w Wenezueli, Urugwaju i Chile; za jej prekursora uważa się Brazylijczyka F.M. de Silva, twórcę konserwatorium w Rio de Janeiro; od początku twórcy brazylijscy (A.C. Gomes, A. Nepomuceno, F. Braga) sięgali do rodzimej tradycji łącząc ją udanie z wielką muzyką europejską (H. Villa Lobos); okazało się przy tym, że poszukiwania awangardowe Europejczyków dokonale korespondują z typowymi cechami muzyki płd.-amerykańskiej (G. Mendes, D. Cozzeli, R. Duprat, eksprymentujący na obszarze dodekafonii; zainteresowaniem cieszy się też muzyka elektroniczna i komputerowa). Na przełomie XIX i XX w. zaczęła rozwijać się muz. argentyńska, gł. za sprawą A. Williamsa, J.C. Paza, A. Pinto; jako autor baletów, symfonii i pieśni zdobył uznanie A. Ginastera; we Francji działa E. Canton; w Córdobie powstało Centrum Muzyki Eksperymentalnej, aktywne szczególnie w obrębie muzyki elektronicznej. Silne ośr. muz. posiada także Wenezuela (największą sławę zyskał tu Y. Ioannidis) oraz Chile ze znanym ugrupowaniem "Agrupación Tonos de Santiago" (C. Falabella, E. Maturana, A. Quinteros).

Reklama

Podobne hasła:

Encyklopedia Internautica

Reklama

Reklama

Reklama