aleatoryzm

(łac. alea = gra w kości)

termin wprowadzony w 1957 r. przez P. Bouleza na określenie współcz. konstrukcji dzieła muzycznego opartej na zakładanej i zalecanej przez kompozytora przypadkowości wykonawczej, np. w zakresie rytmu, dynamiki, wysokości dźwięków, czasu trwania dźwięku. A. zakłada wiele możliwości interpretacji utworu i dopuszczalność różnych niepowtarzalnych brzmień tego samego utworu. Współcześnie podobne zabiegi są stosowane również w innych dziedzinach sztuki, m.in. w literaturze. Zob. też dzieło otwarte.

Reklama

Podobne hasła:

Encyklopedia Internautica

Reklama

Reklama

Reklama