André Breton

Żył w latach 1896-1966, poświęcił karierę lekarza medycyny, by zostać animatorem ruchu surrealistów i jego głównym teoretykiem.

Jako  młody  medyk  w  czasie  wojny  trafił  do wojskowego  ośrodka  psychiatrycznego, gdzie w ramach  badań  rejestrował  niekontrolowane wypowiedzi chorych. Ponieważ znał już wcześniej dzieła Freuda, utwierdził się w przekonaniu, że te, niczym niezaprogramowane wizje są   wyrazem wyzwolonego umysłu.   Wzorowaną na tamtych badaniach metodą twórczą napisał wraz Philippem Soupaultem utwór Champs magnétiques (Pola magnetyczne), a później - już sam - powieść poetycką Nadja (1928), uznaną za najbardziej prekursoski tekst w literaturze.  

Reklama

Późniejsze utwory (m.in. Revolver a` cheveux blancs / Rewolwer o siwych włosach czy   Vases communicants / Naczynia połączone, oba z 1932 r.) świadczyły o wielkim potencjale lirycznym tak pojętej, oswobodzonej z tradycyjnych literackich  norm  wyobraźni.  Immaculée  conception  (Niepokalane  poczęcie),  zapis  symulowanych  stanów  delirycznych  spisanych  wraz  z  Paulem  Eluardem   w  1930  r.,   Amour  fou (Miłość szalona,  1937) czy wreszcie Arcan 17 (Arkan 17, 1945 r.) są ciągle żywe i fascynujące. Ich walory estetyczne stały się kanonem poezji współczesnej chętnie odwołującej się do obu sformułowanych przez Bretona manifestów.

Encyklopedia Internautica

Reklama

Reklama

Reklama