wybory na wysokie stanowisko lub urząd; praktykowana zarówno w ces. Rzymskim, jak i
bizantyjskim; w państwie niemieckim pierwsza odbyła się 911 (po wygaśnięciu dynastii karolińskiej); od XIII w. dokonywana przez elektorów, których liczbę ustaliła
Złota Bulla cesarza Karola IV; również we Francji po wygaśnięciu dynastii
Karolingów (987) wielcy wasale korony przeprowadzili e.
Hugona Kapeta; w Polsce obok zasady dziedziczności e. pojawiła się w XI w.; rozróżniano e. solenne, czyli formalne, dokonywane na
wiecu feudalnym, i e. faktyczne, gdy o wyborze decydowało poparcie większości feudałów; 1572-73 podczas bezkrólewia wykształciła się zasada wolnej e. z udziałem całej
szlachty; od tego też czasu miejscem e. była
Warszawa; obradowano na polu elekcyjnym, szlachta ustawiała się kołem; obrady prowadził
prymas, który na podstawie głosowania ustalał osobę
elekta; wyniki wyborów ogłaszał marszałek Wielki Koronny; warunkiem objęcia władzy przez elekta było zaprzysiężenie
przywilejów; w XVII i XVIII w. wolna e. tronu stała się zasadą ustrojową w Polsce, w myśl poglądu, iż wolny szlachcic może słuchać tylko tego króla, którego sam wybrał.
